Call of Propaganda

Είναι φορές, που ενώ βρίσκομαι «στην κάψα της μάχης» μέσα σε ένα παιχνίδι, το μυαλό μου φεύγει και αρχίζει να βολτάρει σε παράξενες τροχιές. Πως αλλιώς να εξηγήσω ότι, παρότι έχω πλήρη γνώση ότι εκείνη την ώρα βρίσκομαι εντός μιας ψηφιακής και άρα ουτοπικής αρένας, με πιάνουν τύψεις για τους αντιπάλους που αναγκάζομαι να κατακρεουργήσω προκειμένου να τελειώσω την πίστα. Ξέρω ότι κινδυνεύω να θεωρηθώ από γραφικός έως ηλίθιος (με την πλάστιγγα να γέρνει προς το δεύτερο), κι όμως, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι οι δυστυχείς αυτοί χαρακτήρες είναι πραγματικά ανθρώπινα όντα με προσωπική ζωή, οικογένεια και όλα τα λοιπά χαρακτηριστικά.
Για αυτό λοιπόν και προτιμώ παιχνίδια με «αδιάφορους» αντιπάλους. Οι Δαίμονες του Painkiller ή τα zombies των Resident Evil, είναι δύο ιδανικά παραδείγματα. Σε δεύτερη φάση, από την στιγμή που πρέπει υποχρεωτικά να βρεθώ αντιμέτωπος με ανθρώπινους χαρακτήρες για να μη χάσω μοναδικές εμπειρίες παιχνιδιού επιλέγω βάσει του πιο απεχθούς αντιπάλου. Οι Ναζί του Β’ Παγκοσμίου είναι τέλεια δείγματα. Το να σφαγιάζω χιτλερικούς εκπροσώπους της αρείας φυλής αποτελούσε ήδη από την εποχή του Wolfenstein 3D μια εξαιρετική ενασχόληση. Κάτι που έμελε να απογειωθεί με την εμφάνιση του Call of Duty το 2003. Η εκπληκτική αναπαράσταση των μαχών, τα μοναδικά σε ακρίβεια και συνέπεια σκηνικά και κυρίως, το πρωτόγνωρο AI που διέθετε, μετέτρεπε το συγκεκριμένο παιχνίδι σε μια απόλυτη gaming experience.
Ευτυχώς για μένα και για πολλούς συναδέλφους λάτρεις των FPS, τον εν λόγω τίτλο ακολούθησαν κάποια sequels και expansions πάντα με τους ίδιους «άμοιρους» εχθρούς. Φτάνοντας αισίως όμως στα τέλη του 2007 εμφανίστηκε το “Call of Duty 4: Modern Warfare”, μεταφέροντας μας σε σύγχρονο πολεμικό τερέν που διέθετε όλη την σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου αλλά αναπόφευκτα επαναπροσδιορίζοντας και τους αντιπάλους που έμελλε να αντιμετωπίσουμε. Ο εχθρός εκ των πραγμάτων δε θα μπορούσε να είναι πια ο παραδοσιακός υπηρέτης της σβάστικας, αλλά μια καινούρια, μοντέρνα απειλή. Η λύσεις στο ερώτημα αυτό δεν ήταν δύσκολο να βρεθούν.

Η πρώτη από αυτές ακούει στο όνομα Imran Zakhaev και πρόκειται για ένα Ρώσο υπερπατριώτη, απομεινάρι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος απειλεί να ξεκινήσει τον 3ο Παγκόσμιο. Οι δαιμόνιοι προγραμματιστές επέλεξαν μια κλασσική εξτρεμιστική φιγούρα για να καλύψουν επιμελώς την, συνεχώς διογκούμενη για την Δύση, απειλή της Ρωσικής Αρκούδας, που ένα δείγμα της δύναμης της πήρε ο πλανήτης περίπου ένα μήνα πριν, με την εισβολή των Ρωσικών στρατευμάτων στην Αμερικανοτραφείσα πλέον, Γεωργία.
Όσο για την δεύτερη, θέλει άραγε ρώτημα; Εμπρός για την εξάλειψη της μουσουλμανικής μάστιγας που απειλεί την (Ισραηλινή) έννομη τάξη εκεί κάτω στην Μέση Ανατολή, αποτελώντας παράλληλα και τον εφιάλτη αυτού που αποκαλείται Δυτικός Πολιτισμός. Ακούστε λοιπόν σενάριο: ο super κακός Ρώσος υπερπατριώτης συμμαχεί με τον επίσης super κακό Μουσουλμάνο εξτρεμιστή και μαζί απειλούν να ρίξουν τον κόσμο σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση «σκότους και παρακμής». Ας μην ανησυχούμε όμως… Το Αμερικανικό Πεντάγωνο επαγρυπνεί μαζί με τους Εγγλέζους λακέδες του. Παίρνοντας το controller ανά χείρας έχουμε την ευκαιρία να εξαλείψουμε την διαφαινόμενη απειλή και να γλυτώσουμε για άλλη μια φορά τον κόσμο από το επερχόμενο έρεβος… Μου φαίνεται τελικά, ότι προπαγάνδα και ψυχαγωγία έχουν βίους παράλληλους…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους superL365 & whisper1960 για τα videos αυτά που βρήκα στο youtube

Good or Evil? That is the Question

Boring!!! Δεν θα ήταν υπερβολικά ανιαρό αν στην ζωή, στην ίδια την καθημερινότητα μας, υπήρχαν αποκλειστικά το Καλό και το Κακό χωρίς ενδιάμεσα στάδια; Σκεφτείτε έναν κλασσικό εκπρόσωπο από κάθε μεριά, πόσο μονοδιάστατος φαίνεται. Ο Superman για παράδειγμα, ο all-American hero δε σας φαίνεται βαρετός με όλες αυτές τις υπερδυνάμεις που τις χρησιμοποιεί μόνο και μόνο για να υπηρετεί το «Κοινό Καλό»;

Συγνώμη δηλαδή, αλλά πρόκειται για αρσενικό τίγκα στην βαρβατίλα και στο μούσκουλο που παράλληλα είναι και καψούρης με την Lois Lane.

Δε θα μπορούσε, στις αρχές, όταν ακόμα έτρωγε τις χυλόπιτες ως Κλαρκ Κεντ, να πετάξει μέχρι το μπάνιο της κυρίας και να πάρει το ματάκι του; Πόσοι από εμάς, εάν βρισκόμασταν στην θέση του, δε θα το σκεφτόμασταν και, ας είμαστε ειλικρινείς, δε θα το κάναμε; Είναι μόνο η διαφορά μεταξύ γήινης και εξωγήινης νοοτροπίας ή απλά ο συντηρητισμός ενός κομπλεξικού σχεδιαστή – σεναριογράφου; Δε χρειάζεται να απαντήσετε…

Ευτυχώς, οι δυο αντίπαλες πλευρές για τις οποίες γίνεται τόσος ντόρος δεν είναι απλά οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι δύο όχθες ενός ποταμού ή ακόμα καλύτερα, θα λέγαμε ότι πρόκειται για τις αποχρώσεις του γκρίζου που ενώνουν το Άσπρο και το Μαύρο. Άλλωστε από τον Αυλωνίτη του «Πνεύμα και Ηθική» έως τον «Τζων Μίλτον - Διάβολο» του Αλ Πατσίνο (για να εστιάσουμε μόνο σε κινηματογραφικές περιπτώσεις) τίποτε δεν είναι άσπρο ή Μαύρο, αλλά αποχρώσεις του γκρι, άλλοτε πιο ανοιχτές κι άλλοτε πιο σκούρες.
Στηριζόμενο σε αυτήν την θεματική, την επιλογή μεταξύ καλού ή κακού, ένα ευρηματικότατο RPG έκανε την εμφάνιση του πριν από τέσσερα περίπου χρόνια προσφέροντας μια φρέσκια, χιουμοριστική νότα στο συγκεκριμένο genre. Το FABLE υπήρξε ένα αυτοσαρκαζόμενο game, ειρωνευόμενο παράλληλα και όλη εκείνη την βαριά θεματολογία των υπολοίπων. Με έναν κεντρικό χαρακτήρα που αντιπροσώπευε όλους τους αντίστοιχους άλλων, παρόμοιων παιχνιδιών, (εξ’ ου και το χαρακτηριστικό του όνομα, HERO), έκλεινε το μάτι σε όλους εκείνους που είχαν πλέον βαρεθεί τους μονοκόμματους macho men που κυριαρχούσαν στους υπόλοιπους τίτλους. Εδώ ο ήρωας δε φοβάται όχι μόνο να δείξει την σεξουαλικότητα του (όποιος θυμάται το Secret Haven ξέρει περί τίνος πρόκειται…) αλλά και να προβάλει την… θηλυκή πλευρά του εαυτού του (αν καταλαβαίνετε τι εννοώ…)
Ακόμα και ο μεγαλύτερος ήρωας της Ελληνικής Μυθολογίας, Ηρακλής, πριν ξεκινήσει για τις περιπέτειες του βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι όπου, η Αρετή και η Κακία του ζήτησαν να διαλέξει μονοπάτι. Την επιλογή του την ξέρουμε όλοι (ή τουλάχιστον την φανταζόμαστε), όπως επίσης γνωρίζουμε ότι ο Έλληνας ήρωας δεν κέρδισε και πολλά από αυτήν. Ο αντίστοιχος του FABLE βέβαια, δεν επιλέγει μονοπάτι από την αρχή αλλά αναδεικνύεται σε καλό ή κακό παιδί μέσα από την κάθε του πράξη. Το πρωτοπόρο για το σενάριο χαρακτηριστικό είναι ότι, όποια επιλογή κι αν κάνει ο ήρωας επηρεάζει όχι μόνο τον χαρακτήρα του αλλά και την εμφάνιση του!

Αν μη τι άλλο το FABLE χρωστούσε πολλά από την φρεσκάδα του στον σχεδιαστή του, Peter Molyneux, ο οποίος τέσσερα χρόνια μετά επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, προσφέροντας μας και πάλι δείγματα εκείνης της χρωματιστής πανδαισίας, αναβαθμισμένα πλέον μέσω των σαφώς πιο προηγμένων τεχνολογιών της εποχής. Διαθέτει ένα παρόμοια δομημένο σενάριο που εκτυλίσσεται 500 χρόνια μετά το πρώτο FABLE, και αναπόφευκτα η εποχή έχει υποστεί τις απαραίτητες «βελτιώσεις». Το μεσαιωνικό σκηνικό έχει αντικατασταθεί από το αντίστοιχο του 17ου και 18ου αιώνα και φυσικά ανάλογες είναι και οι αναβαθμίσεις στα όπλα. Μουσκέτα και κουμπούρες είναι πλέον must εξοπλισμός, αλλά μη θεωρήσετε ότι έτσι τα πράγματα γίνονται ευκολότερα… οι αντίπαλοι είναι το ίδιο απειλητικοί!
Λίγη υπομονή μέχρι τις 24 Οκτωβρίου που το sequel του FABLE θα χτυπήσει την πόρτα της Ευρώπης. Τα previews είναι εξαιρετικά και μας έχουν ήδη ανοίξει την όρεξη!

Μια ψηφιακή Σαπουνόπερα

Θρασύς ή αδαής; Άγνοια ή κουταμάρα; Ότι κι αν ισχύει εγώ θα τολμήσω να θεωρήσω το Mass Effect έναν ερωτικό καρπό μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και σαπουνόπερας. Σιγά το νέο θα μου πείτε. Παρόμοιες καταστάσεις βλέπουμε σε όλες τις τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας που παίζονται σε prime time, για να μην αναφερθούμε σε κινηματογραφικά blockbusters ανάλογης θεματολογίας. Σύμφωνοι, αλλά εδώ μιλάμε για video game. Κι όσο κι αν τα σαπουνοπερέ στοιχεία της πλοκής τα έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές στο παρελθόν, δεν τα είχαμε συναντήσει ποτε άλλοτε τόσο έντονα.
Κινδυνεύοντας να θεωρηθώ βλάσφημος από τους λάτρεις του παιχνιδιού (ανάμεσα στους οποίους είμαι κι εγώ, ας μην κρυβόμαστε), τολμώ να πω ότι εάν ζητούσαν από τον Νίκο Φώσκολο να κάνει το: «O Άγνωστος Πόλεμος: the Next Generation» και μάλιστα σε αποκλειστική έκδοση για video game, θα είχε πολλά στοιχεία από το Mass Effect. Για να μπορέσει όμως κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί μου θα πρέπει να γνωρίζει (κομμάτι δύσκολο), να θυμάται (μάλλον απίθανο), ή να έχει ακούσει κάτι σχετικό με το φωσκόλειο πόνημα που γέμιζε τα ασπρόμαυρα μικροαστικά βράδια στην δεκαετία του ’70, μέσα από την κρατική (και μόνο) τηλεόραση.
Αρκετά όμως με τις αναπολήσεις και τους μελοδραματισμούς. Το σύμπαν του (συμπαθέστατου κατά τα άλλα) Νίκου Φώσκολου, όπως και πλήθος άλλων σεναριογράφων – δημιουργών διαθέτει έναν κλασσικό, πλην όμως συμβατικό ήρωα, κατά προτίμηση στρατιωτικό, μπάτσο, δικαστικό ή δημοσιογράφο (μη χειρότερα...), ο οποίος έχοντας σκοπό να κατατροπώσει «το απόλυτο κακό», θα χρειαστεί να περάσει από χίλιες δυο δοκιμασίες, να αντιμετωπίσει πλήθος συνομωσιών και κακόβουλων σχεδίων, να συνάψει ακόμα και ανίερες συμμαχίες για να αναδειχθεί τελικά νικητής, και μαζί με αυτόν όλα εκείνα που αντιπροσωπεύουν την mainstream τάξη πραγμάτων.
Με τον «πρότερο έντιμο βίο», ή αλλιώς με την προϋπηρεσία που διέθετε σε ανάλογους τίτλους, η Bioware έμοιαζε ιδανικός developer για την πραγματοποίηση ενός project σαν το Mass Effect. Ας μην ξεχνάμε, όπως άλλωστε αναφέρθηκε και στο post της περασμένης εβδομάδας ότι η εν λόγω εταιρεία ήταν αυτή που έδωσε ψυχή στo Knights of the Old Republic (KOTOR) εν έτει 2003 αποσπώντας πάνω από 120 βραβεία διεθνώς, και μάλιστα όχι μόνο από τον κλαδικό τύπο. Ακολουθώντας την ίδια συνταγή μας έδωσε το δεύτερο μέρος του KOTOR και το Jade Empire λίγα χρόνια αργότερα. Η διαφορές στο Mass Effect εντοπίζονται καταρχήν στις εκπληκτικές τεχνικές δυνατότητες που διαθέτει και που, πιστέψτε με, θα δώσουν φρέσκια πνοή στην προσωπική σας άποψη περί gaming, ενώ παράλληλα διαθέτει και μια πιο ενήλικη οπτική από τους προκατόχους του.

Απλοποιώντας τα πράγματα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Mass Effect είναι ένα υβρίδιο του KOTOR χωρίς όμως την, παιδιάστικη για μερικούς, Star Wars θεματική του τελευταίου. Εδώ δεν υπάρχει ούτε Δύναμη ούτε Jedi. Οι υπερδυνάμεις βέβαια δε λείπουν, αλλά απουσιάζει η γενικότερη φιλοσοφία που κυριαρχεί στο δημιούργημα του George Lucas. Παράλληλα η όψη αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά των χαρακτήρων ταιριάζει περισσότερο στην ηλικία τους, μιας οι σύγχρονες τεχνολογίες προσέδωσαν στους χαρακτήρες μια πιο ενήλικη και λιγότερο καρτουνίστικη άποψη.
Τι θα ήταν όμως το Mass Effect χωρίς ίντριγκα; Μια Space Opera χωρίς τραγικές προσωπικές ιστορίες, χωρίς δολοπλοκίες και προπάντων χωρίς τον absolute κακό είναι σταφιδόψωμο χωρίς σταφίδες… Όμως μην ανησυχείτε… Το Mass Effect δε θα σας απογοητεύσει στον τομέα αυτό. Ο κεντρικός του χαρακτήρας είναι ένας κλασσικός, all American hero, όχι απλά στρατιωτικός αλλά βετεράνος πολέμου, με πλήθος παράσημα και μετάλλια (σαν κι αυτά που πουλάνε στο Μοναστηράκι) να κρέμονται στο στήθος του. Στο πλάι του μια ομάδα πιστών συντρόφων έτοιμοι να θυσιαστούν για το καλό της αποστολής και του αρχηγού τους, ανάμεσα στο οποίο βρίσκονται βέβαια και θηλυκά μέλη που γλυκοκοιτάζουν τον αρρενωπό αξιωματικό κάνοντας μας να νοιώθουμε ότι αντί για RPG παίζουμε σε Άρλεκιν… Όπως και να έχει όμως, ο Νίκος Φώσκολος και ο ήρωας του, Διαγόρας Βαρτάνης, θα ήταν από τους πρώτους που θα λάτρευαν το Mass Effect!

Space… The Final Frontier

Τετριμμένη ονείρωξη της ανθρώπινης φιλοδοξίας (ή μήπως ματαιοδοξίας;), η συνεχής εξερεύνηση του απέραντου έβρισκε μέχρι και τον προηγούμενο αιώνα πρόσφορο έδαφος εντός του πλανήτη μας. Σημειώνοντας όμως τεράστια πρόοδο στην ανακάλυψη των μυστικών που κρύβει αυτός ο μικρός πλανήτης, οι ακόρεστοι εξερευνητές ξεκίνησαν, αρκετό καιρό πριν είναι η αλήθεια, να αναζητούν καινούριες προκλήσεις. Σε φιλολογικό επίπεδο πάντα και με πρωτοπόρο τον Ιούλιο Βερν και το προφητικό του βιβλίο «Από την Γη στην Σελήνη», ο επόμενος στόχος έμελε να τοποθετηθεί πέρα από τα, όπως και να το κάνουμε, στενά όρια του πλανήτη μας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα μια επαναστατική εφεύρεση φέρνει τα πάνω κάτω στον χώρο της μαζικής επικοινωνίας και στην μέχρι τότε έννοια του socializing. Εκμεταλλευόμενη την δύναμη της εικόνας η (προάγγελος της μελλοντικής πραγματικότητας) επιστημονική φαντασία βρήκε πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης, με αποτέλεσμα το πρώτο κινηματογραφικό διαπλανητικό ταξίδι (Ταξίδι στην Σελήνη) εν έτει 1902 από τον πιονέρο Ζωρζ Μελιές. Έτσι λοιπόν, το σινεμά ήταν το πρώτο που έθεσε τις βάσεις για την εξερεύνηση του διαστήματος πολύ πριν από τις επανδρωμένες αποστολές των ματαιόδοξων και ανιαρών υπερδυνάμεων.
Για να μην παρεκκλίνουμε όμως από το θέμα και βρεθούμε να κάνουμε αφιέρωμα σε κάποιο μεταχρονολογημένο κινηματογραφικό ιωβηλαίο, θα αναφέρω απλά και μόνο μια ημερομηνία: στις 8 Σεπτεμβρίου του 1966, στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC κάνει την παρθενική του εμφάνιση το διαστημόπλοιο “Enterprise” μέσα από την (θρυλική πλέον) σειρά “Star Trek”. Αναρίθμητες συνέχειες και απομιμήσεις μετά, το “Star Trek” αποτελεί την πρώτη διαστημική Οδύσσεια, έστω κι αν περιορίστηκε στα στενά όρια τηλεοπτικών και κινηματογραφικών (στη συνέχεια) στούντιο. Η απεραντοσύνη του διαστήματος προσέφερε το ιδανικό σκηνικό για μια περιπλάνηση εις το διηνεκές. Άλλωστε ο κάπταιν Κερκ, ο θρυλικός πρώτος κυβερνήτης του “USS Enterprise” το διατύπωσε από την πρώτη στιγμή: το διάστημα είναι το... «Τελικό Σύνορο»
Μιας και η ζωή μιμείται τελικά την τέχνη, ο άνθρωπος κατάφερε να ξετρυπώσει από την γήινη ατμόσφαιρα, να φτάσει μέχρι την Σελήνη (επίσημα), και να στείλει τους μεταλλικούς αντιπροσώπους του μέχρι τα πέρατα του ηλιακού μας συστήματος. Ευτυχώς όμως, η φαντασία πάντα θα βρίσκεται μπροστά από την πραγματικότητα, προσφέροντας της έτσι τις απαραίτητες αφορμές για περαιτέρω εξέλιξη. Μόνο που τώρα η φαντασία δεν περιορίζεται μόνο στις ταινίες. Ήδη από την δεκαετία του ’80 το gaming άρχισε να κάνει δειλά βήματα στα άδυτα των συμπαντικών μυστηρίων. Πρωτεργάτης και εδώ ο George Lucas και η εταιρεία του Lucasarts (ουδεμία έκπληξη), που μέσω του υπερεπιτυχημένου brand που λέγεται Star Wars, μας έβαζε όλο και βαθύτερα στα άδυτα του διαστήματος, σε «έναν γαλαξία πολύ, πολύ μακριά»...
Φτάνοντας στο 2003, η Lucasarts, σε συνεργασία με την δυναμική software developer Bioware, θα καταφέρουν να δημιουργήσουν την πρώτη game Space Opera. To Knights of the Old Republic είναι ένα αχανές RPG τοποθετημένο στο ευρύτερο Star Wars universe, που όμως δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τηλεοπτικά ή κινηματογραφικά σενάρια. Διαθέτει έναν μυστηριώδη μεν πλην γοητευτικό πρωταγωνιστή, με άγνωστο παρελθόν και πολλά υποσχόμενο μέλλον, σεναριακές ανατροπές, «στιβαρούς» δευτεραγωνιστές, έναν ιδανικό «κακό» και φυσικά το απαραίτητο love story που δίνει στο όλο μενού το αλατοπίπερο που απαιτείται.

Το όλο πακέτο ακούγεται εντυπωσιακό. Για να κάνω όμως και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου, το παιχνίδι μπορεί να θεωρηθεί “for Star Wars fans only”. Όσοι από τους υποψήφιους παίκτες δε συγκινούνται από την «Δύναμη», ούτε υπήρξαν ποτέ οπαδοί του Luke Skywalker και της παρέας του, σίγουρα θα φανούν πιο αποστασιοποιημένοι και πιο δύσπιστοι. Αν μη τι άλλο όμως, το (εν συντομία) KOTOR , ήταν όχι απλά το πρώτο RPG, αλλά το πρώτο παιχνίδι γενικότερα που υπάκουσε σε κινηματογραφικές νόρμες, καταφέρνοντας να πάει το gaming ένα επίπεδο πιο κοντά σε αυτό που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει «ολοκλήρωση».
Το επόμενο βήμα θα λεγόταν “Knights of the Old Republic ΙΙ: The Sith Lords” και , κατά έναν ειρωνικό τρόπο, όπως συμβαίνει και στο 95% των κινηματογραφικών sequels, θα αποτελέσει απλά μια άνετη «αρπαχτή» για εύκολο και γρήγορο κέρδος. Ο Lucas άλλωστε θεωρείται, και δικαίως, αυθεντία σε κάτι τέτοιες ενέργειες.
Με τις βάσεις λοιπόν να έχουν μπει ήδη πριν το πρώτο KOTOR και με σύμμαχο την ταχύτατα αναπτυσσόμενη τεχνολογία, ο κλάδος άρχισε να διαφοροποιείται και να παρουσιάζει πιο «σκεπτόμενους» τίτλους. Εμφανίστηκαν παιχνίδια, κυρίως RPG, που διάνθισαν την κεντρική τους ιστορία με επιμέρους σενάρια που είτε την συμπλήρωναν είτε απλά πλαισίωναν την δράση χωρίς όμως να την επηρεάζουν άμεσα. Ένα από αυτά εμφανίστηκε την προηγούμενη χρονιά , δίνοντας νέο ορισμό στην έννοια της Space Opera. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..