ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Γνωρίστηκα με το μαγικό κόσμο του κινηματογράφου σε πολύ μικρή ηλικία. Είμαι φαν του είδους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Για την ακρίβεια, η σχέση μου με το σινεμά ήταν και είναι σχεδόν ερωτική: η στιγμή που σβήνουν τα φώτα και ετοιμάζομαι να βυθιστώ σε έναν διαφορετικό κόσμο, είναι, αν μη τι άλλο, μαγική. Μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα γνώρισα τους «συνήθεις» ήρωες ενός κλασσικού πιτσιρικά και στη συνέχεια τους προσάρμοσα στην φαντασία μου καθώς εξερευνούσα τον κόσμο μέσα από τα παιχνίδια με την υπόλοιπη συμμορία στο σχολείο και στην γειτονιά. Φυσικά, δεν ήμουν ο μοναδικός που ταυτιζόταν με τον εκάστοτε χαρακτήρα, και όπως ανακάλυψα στην πορεία, κάτι τέτοιο δεν ήταν αποκλειστικό γνώρισμα της ηλικίας. Το κακό είναι ότι, πολύ πριν κάνω εγώ αυτήν την διαπίστωση, με είχαν προλάβει οι εταιρείες παιχνιδιών...
Κάποτε αρκούσε ένα ξύλινο σπαθί για να γίνεις «Κόναν ο Βάρβαρος». Κι ύστερα ήρθε η λαίλαπα του πολιτισμού, που στην Ελλάδα εκφράστηκε ιδανικά μέσα από την «αντιπαροχή». Τα παιδιά του αναπτυγμένου κόσμου άρχισαν να χάνουν τους χώρους της έκφρασης τους, τους χώρους του παιχνιδιού. Το ξύλινο (ή και πλαστικό) σπαθί, δε μετάλλαζε πλέον σε Κόναν, ούτε καν σε κάτι πιο εκλεπτυσμένο σαν τον Συρανό, αλλά σε διακορευτή οικιακού εξοπλισμού. Η βιομηχανία παιχνιδιών ήρθε να δώσει κάποια λύση σε αυτό το διαγραφόμενο κενό. Ενισχυμένη σε τεράστιο βαθμό από τις αλματώδεις τεχνολογικές προόδους, έφτασε να προσφέρει αυτό που όλοι λίγο πολύ επιθυμήσαμε όταν είμαστε πιτσιρικάδες: την ταύτιση.
Κάπου 20 χρόνια πριν, ο 3ος Indiana Jones έκανε την εμφάνιση του στις αίθουσες της υφηλίου. Ο εν λόγω αρχαιολόγος ήταν ήδη γνωστός για τις περιπέτειες του από τις 2 προηγούμενες ταινίες του και είχε αναγνωριστεί ήδη σαν ένα ιδανικό alter-ego του εκάστοτε «κοινού θνητού». Λίγο καιρό αργότερα, υπήρξε ξανά λανσάρισμα του “Indiana Jones & the Last Crusade”, μόνο που αυτή την φορά δεν αφορούσε κινηματογραφική ταινία. Ήταν ένα adventure game βασισμένο στην ταινία, εξαιρετικό και εθιστικότατο, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών που επιβάλλει η εποχή έκδοσης του. Το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν προϊόν της Lucasarts, λατρεμένης εταιρείας videogames για τον γράφοντα, και εξαιρετικά επικερδής για το αφεντικό της George Lucas. Ο οποίος είναι μάλιστα και από τους πρώτους που αντιλήφθηκε το μέλλον της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο κλάδων του entertainment, και φρόντισε να το αξιοποιήσει αναλόγως: δεν νομίζω να έχει υπάρξει άλλο προϊόν τόσο αξιοποιήσιμο όσο το Star Wars. Πολύ περισσότερο που ο Lucas, βλέποντας μπροστά, δεν υποχρέωσε τα videogames να μείνουν απλά συμπληρώματα στις κινηματογραφικές ταινίες αλλά δημιούργησε αυτόνομα σενάρια. Αυτό είναι, τουλάχιστον κατά την ταπεινή μου άποψη, η ειδοποιός διαφορά με τα υπόλοιπα movie-based videogames. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα εξεταστεί σε κάποιο επόμενο post.
Πραγματικά, αν ρίξουμε μια πρόχειρη ματιά στα games που βασίστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες (και το αντίστροφο, γιατί όχι;) θα διαπιστώσουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι φτωχό. Κάθε blockbuster που σέβεται τον εαυτό του έχει οπωσδήποτε και ένα videogame έτοιμο για ταυτόχρονο λανσάρισμα. Καλές (Spiderman, Batman Begins), μέτριες (Hulk), ή απαράδεκτες ταινίες (Fantastic 4), όλες είχαν το απαραίτητο videogame συμπλήρωμα τους, το οποίο φώναζε από μακριά ότι πρόκειται για κλασσική περίπτωση «αρπαχτής». Ο δεκαετής ανιψιός μου, που δήλωνε λάτρης του nerd μάγου Χάρρυ Πόττερ, απογοητεύτηκε τόσο όταν έπαιξε το “Harry Potter & the Order of the Phoenix”, που δήλωσε ότι καλυτέρα να διάβαζε τα μαθήματα του (!?!).
Κάτι ανάλογο αρχίζει να ισχύει και αντιστρόφως. Δημοφιλείς ψηφιακοί χαρακτήρες πέφτουν θύματα ατάλαντων σκηνοθετών που αναλαμβάνουν να τους δώσουν σάρκα και οστά, χωρίς να υπολογίζουν ότι ο κινηματογραφικός ήρωας πρέπει πρωτίστως να διαθέτει ψυχή... Η αρχή έγινε το 2001 με την ιεροσυλία που λεγόταν Tomb Raider (πάλι καλά που έπαιζε και η Angelina και κρατήθηκαν τα προσχήματα) και το τελειωτικό χτύπημα συνέβη πέρυσι με το Hitman. Φαίνεται ότι κάποιος πλήρωσε τον Agent 47 για να μας ξεκάνει όλους!
Οι συνέργειες μεταξύ των δύο αυτών κλάδων του entertainment είναι πολύ συχνές και αναμένεται να γίνουν ακόμα εντονότερες. Ελλείψει αμιγώς κινηματογραφικών ηρώων, σειρά έχουν οι ψηφιακοί για να διαμορφώσουν τις εναλλακτικές προσωπικότητες του καθενός από εμάς. Το πράγμα έχει προχωρήσει αρκετά: η εμφάνιση των MMORPG (Massive Multiplayer Online Role Playing Games), με πρώτο και καλύτερο το World of Warcraft, επιτρέπει ήδη, όχι απλά την διαμόρφωση ενός διαφορετικού «ΕΓΩ», αλλά και την ταυτόχρονη αλληλεπίδραση του με alter-egos άλλων χρηστών σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Φαίνεται ότι η νέα τάξη πραγμάτων είναι ήδη εδώ ανεξάρτητα από το αν είμαστε έτοιμοι να την (απο)δεχτούμε... Γεγονός είναι ότι αν και ρομαντικός, προτιμώ πολύ περισσότερο μια νέα, ψηφιακή ταυτότητα παρά την μασημένη τροφή που μου προσφέρουν οι χολιγουντιανές majors και τα μεγάλα software houses.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ INDIANA JONES… OBLIVION IMPRESSIONS

Ομολογώ ότι, προς απογοήτευση πολλών γνωστών και φίλων, δεν έχω ασχοληθεί ακόμα με την ψυχανάλυση. Εντούτοις, θεωρώ ότι η αντρική ψυχοσύνθεση διαθέτει σίγουρα ένα σύνδρομο Indiana Jones. Μια υποσυνείδητη ανάγκη για περιπέτεια που καταπιέζεται όλο και περισσότερο στις σύγχρονες, πνιγηρές μεγαλουπόλεις και στα γραφεία-κλουβιά των εταιρειών. Ας μην κρυβόμαστε: η φιγούρα του συμπαθούς αρχαιολόγου αποτελεί απόλυτο πρότυπο για τον σύγχρονο άνδρα που ασφυκτιά στην φυλακή της καθημερινότητας και αναζητά επειγόντως έξοδο κινδύνου . Το Oblivion, η 4η προσθήκη στο άκρως επιτυχημένο franchise “The Elder Scrolls” αποτελεί μια τέτοια έξοδο, μιας και είναι αυτό που λέμε “pure adventure”, ή για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο “ψαγμένο όρο”, το απόλυρο RPG!
Η φιλοσοφία του Oblivion δε διαφέρει από αυτές των προκατόχων του. Είναι τα τεχνικά του χαρακτηριστικά που το απογειώνουν και τοποθετούν κυριολεκτικά τον χρήστη μέσα στον μικρόκοσμο του, που, σε τελική ανάλυση, αποδεικνύεται μάλλον αχανής. Η επαρχία Cyrodiil στην οποία τοποθετείται η δράση είναι μια απέραντη έκταση που προσφέρει, πέραν του βασικού quest, πάνω από 120 (χωρίς υπερβολή) επιμέρους αποστολές, χωρίς σε αυτές να υπολογίζονται εκείνες που περιλαμβάνονται στα δύο expansion packs, “Knights of the Nine” και “Shivering Isles”.
Όπως και στα περισσότερα RPG αυτού του τύπου, οι ομοιότητες με τον κόσμο του Τόλκιν είναι παραπάνω από εμφανείς, κάτι που είναι μάλλον αναμενόμενο σε κάποιον που έχει ασχοληθεί έστω και επιφανειακά με το έργο του Βρετανού συγγραφέα. Το μέγεθος και ο πλούτος του Oblivion όμως είναι τέτοια που αποτελούν ιδανική απεικόνιση του περιβάλλοντος που εμπνεύστηκε ο συγγραφέας του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και του «Σιλμαρίλιον». Η
μοναδική ποικιλία του παιχνιδιού σε όλους τους τομείς, από τις τοποθεσίες και τα πρόσωπα έως τα όπλα και τα ενδύματα, καθώς και η αρτιότητα των τεχνικών του χαρακτηριστικών προσφέρουν μια απίστευτη αίσθηση συμμετοχής.
Το ζητούμενο όμως για όποιον ασχοληθεί με το Oblivion είναι η αναζήτηση της περιπέτειας. Μια περιπέτεια που κυριολεκτικά σε τυλίγει από την στιγμή που αρχίζοντας το παιχνίδι βρίσκεσαι έγκλειστος στην αυτοκρατορική φυλακή του Imperial City, πρωτεύουσα της Cyrodiil. Εξήγηση για τον εγκλεισμό δε δίνεται ποτέ, κι εδώ που τα λέμε, ποιος νοιάζεται; το main quest ξεκινάει αμέσως, κι εσύ, αφού καθορίσεις τα χαρακτηριστικά του ήρωα σου (από εξωτερική εμφάνιση μέχρι ζώδιο!) βρίσκεσαι να συνοδεύεις τον αυτοκράτορα που φυγαδεύεται εσπευσμένα από κάποιους επίδοξους δολοφόνους. Μέχρι το τέλος αυτής της μίνι περιήγησης στους υπονόμους της Imperial City θα έχεις αναγορευτεί σε υποψήφιο υπερασπιστή της Cyrodiil από τις δυνάμεις του κακού. Από εκεί και πέρα ξεκινά η βύθιση σε έναν νέο, πρωτόγνωρο κόσμο περιπέτειας, που κάνει όλους εμάς να νιώσουμε και πάλι παιδιά. Ο μαγικός κόσμος του Oblivion θα μας επιτρέψει να βγάλουμε στην επιφάνεια το ηρωικό alter ego μας που τόσο επιμελώς προσπαθούμε να κρύψουμε πίσω από μια ενήλικη συμπεριφορά.

ΜΑΛΛΟΝ ΓΕΡΝΑΩ.... BIOSHOCK IMPRESSIONS

Μάλλον γερνάω... Δεν εξηγείται αλλιώς… Λίγα χρόνια πριν, το BIOSHOCK θα με κέρδιζε απλά και μόνο με τα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Ένα FPS απίστευτης έντασης, με καλοσχεδιασμένα γραφικά, υποβλητικό ήχο και ΑΙ υψηλού επιπέδου. Κερασάκι στην τούρτα, τα έντονα σημάδια RPG με τα οποία είναι μπολιασμένο, τα οποία προσφέρουν ανανέωση σε μια κατηγορία παιχνιδιών που, κακά τα ψέματα, πολλές φορές δίνει την αίσθηση ότι επαναλαμβάνεται.
Στα 35 σου όμως, η οπτική για τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζει. Όσο κι αν νομίζεις ότι παραμένεις ακόμα παιδί, ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο σε προσγειώνει στην ενήλικη πραγματικότητα σου. Έχοντας παίξει τόσα και τόσα παιχνίδια παρόμοιου τύπου, περίμενα ένα κλασσικό FPS, προσαρμοσμένο στις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις, ικανό να με κρατήσει σε εγρήγορση για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Αλλά…
Το παιχνίδι ξεκινάει με μια πτώση. Ένα αεροπλάνο πέφτει στον ωκεανό, κι εσύ τυχαίνει να είσαι ο μόνος επιζών. Οι όποιες ομοιότητες με το τηλεοπτικό “LOST” σταματούν εδώ. Το αλλόκοτο νησί έχει αντικατασταθεί με έναν φάρο στη μέση του πουθενά μέσα στον οποίο βρίσκεται το βαθυσκάφος – οδηγός στην θεατρική σκηνή του BIOSHOCK.
Πόσο σίγουροι είμαστε ότι η κόλαση είναι καυτή; Το BIOSHOCK προτείνει μια υγρή εκδοχή. Καθώς το βαθυσκάφος σε βυθίζει ολοένα και βαθύτερα στον πάτο του ωκεανού, το μυαλό, παίζοντας παράξενα παιχνίδια, πάει αυτόματα στην κάθοδο προς το καθαρτήριο. Αντικρίζοντας για πρώτη φορά την Rapture, την πόλη που ένας μεγαλομανής μεγιστάνας έχτισε στον πάτο του ωκεανού μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεσαι μπροστά σε ένα θέαμα πρωτόγνωρης αισθητικής που αποπνέει ένα άρωμα 50’s αθωότητας. Η πόλη όνειρο όμως μετατρέπεται σε έναν υγρό και μουχλιασμένο εφιάλτη και οι μέχρι πρότινος ευτυχισμένοι πολίτες σε παραμορφωμένα τέρατα έτοιμα να κατασπαράξουν τον όποιο παρείσακτο – φυσιολογικό εισβάλει στον χώρο τους.
Η μεγαλύτερη φιλοδοξία του ανθρώπου είναι να φτάσει τον Θεό. Ο Andrew Ryan επιδίωξε να φτιάξει έναν παράδεισο. Φυσικά οχυρωμένη από τον ωκεανό, η Rapture θα ήταν ο τελευταίος προμαχώνας, το έσχατο καταφύγιο για τους πάσης φύσεως αναζητούντες τον παράδεισο. Η ύβρις όμως τιμωρείται, κι έτσι η υποβρύχια Εδέμ μεταβάλλεται σε μια κλειστοφοβική αρένα γεμάτη παράφρονες μονομάχους χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής.
Αυτό όμως που ολοκληρώνει τον εφιάλτη είναι οι Little Sisters: τα δαιμονικά, μικρά κοριτσάκια που, κρυμμένα πίσω από την εικόνα της απόλυτης αθωότητας, κυκλοφορούν στους υγρούς χώρους της πόλης φάντασμα ψάχνοντας αδηφάγα τα πτώματα για το πολύτιμο ADAM. Άλλο ένα φιλοσοφικό κλισέ που αναδύεται μέσα από το σάπιο περιβάλλον του BIOSHOCK, φέρνοντας μας μπροστά στην διαπίστωση ότι η 2K έδωσε έναν σκεπτόμενο τίτλο, κι όχι ένα ακόμα σύγχρονο shoot ‘em up. Ή μήπως τελικά, ψάχνοντας για κρυφά νοήματα σε videogames, όντως γερνάω;

Games - TOP 10!!!!

Το Top - 10!

Εδώ και πολύ καιρό η δημιουργία ενός σημείου επικοινωνίας μέσα στο internet είναι μέσα στο μυαλό μου. Δυστηχώς, καλή η επιθυμία, αλλά όταν δεν υλοποιείται, δεν εξελίσσεται σε τίποτε περισσότερο...
'Ελλειψη έμπνευσης να το πω, φοβία που θα μοιραστώ κάτι με πολύ περισσότερο κόσμο (θέλω να ελπίζω...), τέλος πάντων η ουσία είναι ότι μέχρι τώρα δεν είχα κάνει αυτό που σκεφτόμουν. Μέχρι τώρα...
Παράλληλα, δεν ήξερα και πως να αρχίσω. Θα ήθελα να αρχίσω να μιλάω για καυτά θέματα που απασχολούν όλους μας, φοβάμαι όμως πως είμαι αρκετά φοβισμένος για να μπω κατευθείαν στα βαθιά.... Κι έτσι, θα ξεκινήσω με ένα ανώδυνο θέμα, το οποίο όμως αφορά το πλέον αγαπημένο μου hobby. Εντάξει, είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι από εσάς θεωρούν ότι τα computer games για ένα 34χρονο ενήλικο (????) ίσως να μην είναι και η 1η προτεραιότητα αλλά, στην περίπτωση μου νομίζω ότι είναι μια αρκετά εύκολη λύση. Έτσι λοιπόν αποφάσιασα να ξεκινήσω με τα 10 πιο αγαπημένα παιχνίδια που έχω παίξει σε υπολογιστή ή κονσόλα. Η λίστα έχει να κάνει καθαρά με το πόσο καλά περνούσα (και περνάω) παίζοντας αυτά τα παιχνίδια, γιατί νομίζω ότι για έναν χρήστη αυτό τελικά έχει σημασία,
Πάμε λοιπόν:
10. Monkey Island Series - PC (για τους αμετανόητους ρομαντικούς της Amiga!!!)
9. Tomb Raider Series - PC (η πρώτη ψηφιακή ονείρωξη γεννήθηκε στα nineties και είχε το όνομα της Lara Croft)
8. Legacy Of Kain: Soul Reaver - PC (μα είναι δυνατό να γουστάρεις έναν καταραμένο και ισχνό βρυκόλακα που συν τοις άλλοις δεν έχει και σαγόνι; Κι όμως.....)
7. Fable: The Lost Chapters - XBOX (Ένας ήρωας που αποτελεί το απόλυτο role model για έναν τυπικό έφηβο!)
6. Halo: Combat Evolved - PC (Πως θα μοιάζει ο Master Chief κάτω από το κράνος;;)
5. The Elder Scrolls IV: Oblivion - X360 (λες και βρίσκομαι μέσα στο παιχνίδι!!!!)
4. Star Wars, Jedi Knight: Jedi Outcast - PC (η πρώτη ταινία που είδα μόνος μου στο σινεμά ήταν "Η Επιστροφή των Τζεντάι" 20 χρόνια μετά περίπου τους βρήκα μέσα στο PC μου!!!)
3.Thief Series - PC (αυτός ο τύπος βγάζει τον καλοπροαίρετο απατεώνα που πάντα κρύβοταν κάτω από το κοστούμι μου....)
2. Star Wars - Knights Of The Old Republic - PC (Ευτυχώς που η Δύναμη είναι στο πλευρό της LucasArts...)
1. Total War Series - PC (η μοναδική φορά που γουστάρω να είμαι ιμπεριαλιστής!!!)