Φοβικό Σύνδρομο

Φόβος. Ο Απόλυτος. Σίγουρα μέσα στο top-5 των συναισθημάτων. Κι όπως όλα τα μεγαλειώδη στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ζωή έτσι κι αυτός δεν είναι πάντα ο ίδιος. Αλλάζει μορφές αναλόγως των περιστάσεων. Υπάρχει ο φόβος του μεταφυσικού για παράδειγμα, ο φόβος του κινδύνου ή ακόμα ο φόβος του αγνώστου. Τρία κλασσικά είδη, η ύπαρξη των οποίων είναι αναμενόμενη και απολύτως υγιής. Υπάρχουν βέβαια και άλλα είδη, πολύ πιο επικίνδυνα. Ο μικροαστικός φόβος για παράδειγμα: «θα έχω λεφτά για την δόση στο τέλος του μήνα άραγε;...», ή, «έχουμε γεμίσει αλλοδαπούς. Φοβάμαι να κυκλοφορήσω...», για να χρησιμοποιήσω απλά και μόνο δύο κλισέ φράσεις που ακούγονται από εκατομμύρια στόματα.
Ο φόβος βέβαια καταφέρνει και παραμένει απόλυτα δημοκρατικός. Ίσως και λίγο περισσότερο από άλλα συναισθήματα που η mainstream κουλτούρα προσπαθεί να μας επιβάλλει ως φιλοσοφία του τρόπου ζωής μας. Όλοι φοβόμαστε. Άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο, σύμφωνοι, αλλά τελικά ο φόβος μας αγκαλιάζει όλους. Και μην ακούσω χαζομαρούλες για ατρόμητους μαχητές και πολέμαρχους, γιατί μόνο η καρδούλα τους ήξερε σε τι ρυθμούς έφτανε να χτυπάει κάποιες στιγμές. Απλά, δεν άφηναν τον πανικό να τους κυριεύσει.
Ο φόβος του αγνώστου πάντως, θεωρώ ότι είναι ο πιο συχνός. Ίσως για την γενικότητα που τον διακρίνει μιας και μπορεί να επεκταθεί από το «αν υπάρχει κάποια συνέχεια μετά τον θάνατο» έως το «εάν θα φτάσει η μπαταρία του κινητού μέχρι να πάω στο γραφείο». Αυτό ακριβώς είναι και το concept στο οποίο στηρίχτηκαν , στηρίζονται και θα συνεχίσουν να στηρίζονται χολυγουντιανά, και όχι μόνο, σενάρια. Κάτι που ο μετρ, κος Alfred Hitchcock, είχε προ πολλού αντιληφθεί με αποτέλεσμα κάθε του ταινία να συνοδεύεται και από ένα αναμενόμενο σφίξιμο στο στομάχι μας. Η αγωνία ήταν για τον μετρ το 70% (το λιγότερο) της ταινίας. Όταν η πλοκή ξεκαθάριζε, η ομίχλη διαλυόταν και ξαφνικά η ιστορία και οι χαρακτήρες έμοιαζαν απομυθοποιημένοι.
Ο παράγοντας φόβος, και φυσικά η αγωνία που συνεπάγεται, δε θα μπορούσε φυσικά να λείψει από τα videogames. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει 100% διαδραστικότητα. Ο παίχτης είναι αυτός που εξελίσσει την ιστορία άρα και αυτός που επηρρεάζεται πιο άμεσα από τις επιμέρους πτυχές της. Σε απλά Ελληνικά; Αυτός που φοβάται πρώτος και που πρώτος έχει να αντιμετωπίσει την αγωνία του. Θυμάστε μήπως το Doom 3; (μη μου πει κανένας την ταινία γιατί θα φάει κλωτσιές...). Μετά την εισαγωγή του παιχνιδιού, βρίσκεσαι μέσα σε ένα ζοφερό, απειλητικό σύμπαν, με την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή κάτι μοχθηρό θα σου ορμήξει μέσα από το πηχτό σκοτάδι. Αυτή η μοναδική του ατμόσφαιρα έκανε το στομάχι να σφίγγεται και τον φόβο να κυριεύει το μυαλό.
Στην προσπάθεια τους να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα, οι διάφοροι σεναριογράφοι επιστρατεύουν ένα σωρό κόλπα, τα οποία πολλές φορές δε διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους. Παρόλα αυτά, τις περισσότερες φορές η ατμόσφαιρα των videogames είναι τόσο ζωντανή που κάτι τέτοιο περνάει απαρατήρητο. Γι’ αυτό άλλωστε και παιχνίδια σαν τα Resident Evil και Silent Hill διαθέτουν φανατικούς οπαδούς, σε αντίθεση με τις αντίστοιχες ταινίες που ήταν για τα σκουπίδια (ούτε καν για τα ανακυκλώσιμα...)
Λίγο πολύ βέβαια, όλα τα παιχνίδια έχουν να κάνουν με τον παράγοντα «Φόβο». Και πως θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν αλλιώς από την στιγμή που ετούτο το συναίσθημα είναι μέρος της ζωής του καθενός. Με την αγγλική του ορολογία, “Fear”, ο φόβος έφτασε να γίνει ακόμα και τίτλος παιχνιδιού. Μπορεί τα αρχικά της λέξης να παραπέμπουν αλλού (First Encounter Assault Recon), αλλά όλοι καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει ο ποιητής...

Call of Propaganda

Είναι φορές, που ενώ βρίσκομαι «στην κάψα της μάχης» μέσα σε ένα παιχνίδι, το μυαλό μου φεύγει και αρχίζει να βολτάρει σε παράξενες τροχιές. Πως αλλιώς να εξηγήσω ότι, παρότι έχω πλήρη γνώση ότι εκείνη την ώρα βρίσκομαι εντός μιας ψηφιακής και άρα ουτοπικής αρένας, με πιάνουν τύψεις για τους αντιπάλους που αναγκάζομαι να κατακρεουργήσω προκειμένου να τελειώσω την πίστα. Ξέρω ότι κινδυνεύω να θεωρηθώ από γραφικός έως ηλίθιος (με την πλάστιγγα να γέρνει προς το δεύτερο), κι όμως, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι οι δυστυχείς αυτοί χαρακτήρες είναι πραγματικά ανθρώπινα όντα με προσωπική ζωή, οικογένεια και όλα τα λοιπά χαρακτηριστικά.
Για αυτό λοιπόν και προτιμώ παιχνίδια με «αδιάφορους» αντιπάλους. Οι Δαίμονες του Painkiller ή τα zombies των Resident Evil, είναι δύο ιδανικά παραδείγματα. Σε δεύτερη φάση, από την στιγμή που πρέπει υποχρεωτικά να βρεθώ αντιμέτωπος με ανθρώπινους χαρακτήρες για να μη χάσω μοναδικές εμπειρίες παιχνιδιού επιλέγω βάσει του πιο απεχθούς αντιπάλου. Οι Ναζί του Β’ Παγκοσμίου είναι τέλεια δείγματα. Το να σφαγιάζω χιτλερικούς εκπροσώπους της αρείας φυλής αποτελούσε ήδη από την εποχή του Wolfenstein 3D μια εξαιρετική ενασχόληση. Κάτι που έμελε να απογειωθεί με την εμφάνιση του Call of Duty το 2003. Η εκπληκτική αναπαράσταση των μαχών, τα μοναδικά σε ακρίβεια και συνέπεια σκηνικά και κυρίως, το πρωτόγνωρο AI που διέθετε, μετέτρεπε το συγκεκριμένο παιχνίδι σε μια απόλυτη gaming experience.
Ευτυχώς για μένα και για πολλούς συναδέλφους λάτρεις των FPS, τον εν λόγω τίτλο ακολούθησαν κάποια sequels και expansions πάντα με τους ίδιους «άμοιρους» εχθρούς. Φτάνοντας αισίως όμως στα τέλη του 2007 εμφανίστηκε το “Call of Duty 4: Modern Warfare”, μεταφέροντας μας σε σύγχρονο πολεμικό τερέν που διέθετε όλη την σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου αλλά αναπόφευκτα επαναπροσδιορίζοντας και τους αντιπάλους που έμελλε να αντιμετωπίσουμε. Ο εχθρός εκ των πραγμάτων δε θα μπορούσε να είναι πια ο παραδοσιακός υπηρέτης της σβάστικας, αλλά μια καινούρια, μοντέρνα απειλή. Η λύσεις στο ερώτημα αυτό δεν ήταν δύσκολο να βρεθούν.

Η πρώτη από αυτές ακούει στο όνομα Imran Zakhaev και πρόκειται για ένα Ρώσο υπερπατριώτη, απομεινάρι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος απειλεί να ξεκινήσει τον 3ο Παγκόσμιο. Οι δαιμόνιοι προγραμματιστές επέλεξαν μια κλασσική εξτρεμιστική φιγούρα για να καλύψουν επιμελώς την, συνεχώς διογκούμενη για την Δύση, απειλή της Ρωσικής Αρκούδας, που ένα δείγμα της δύναμης της πήρε ο πλανήτης περίπου ένα μήνα πριν, με την εισβολή των Ρωσικών στρατευμάτων στην Αμερικανοτραφείσα πλέον, Γεωργία.
Όσο για την δεύτερη, θέλει άραγε ρώτημα; Εμπρός για την εξάλειψη της μουσουλμανικής μάστιγας που απειλεί την (Ισραηλινή) έννομη τάξη εκεί κάτω στην Μέση Ανατολή, αποτελώντας παράλληλα και τον εφιάλτη αυτού που αποκαλείται Δυτικός Πολιτισμός. Ακούστε λοιπόν σενάριο: ο super κακός Ρώσος υπερπατριώτης συμμαχεί με τον επίσης super κακό Μουσουλμάνο εξτρεμιστή και μαζί απειλούν να ρίξουν τον κόσμο σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση «σκότους και παρακμής». Ας μην ανησυχούμε όμως… Το Αμερικανικό Πεντάγωνο επαγρυπνεί μαζί με τους Εγγλέζους λακέδες του. Παίρνοντας το controller ανά χείρας έχουμε την ευκαιρία να εξαλείψουμε την διαφαινόμενη απειλή και να γλυτώσουμε για άλλη μια φορά τον κόσμο από το επερχόμενο έρεβος… Μου φαίνεται τελικά, ότι προπαγάνδα και ψυχαγωγία έχουν βίους παράλληλους…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους superL365 & whisper1960 για τα videos αυτά που βρήκα στο youtube

Good or Evil? That is the Question

Boring!!! Δεν θα ήταν υπερβολικά ανιαρό αν στην ζωή, στην ίδια την καθημερινότητα μας, υπήρχαν αποκλειστικά το Καλό και το Κακό χωρίς ενδιάμεσα στάδια; Σκεφτείτε έναν κλασσικό εκπρόσωπο από κάθε μεριά, πόσο μονοδιάστατος φαίνεται. Ο Superman για παράδειγμα, ο all-American hero δε σας φαίνεται βαρετός με όλες αυτές τις υπερδυνάμεις που τις χρησιμοποιεί μόνο και μόνο για να υπηρετεί το «Κοινό Καλό»;

Συγνώμη δηλαδή, αλλά πρόκειται για αρσενικό τίγκα στην βαρβατίλα και στο μούσκουλο που παράλληλα είναι και καψούρης με την Lois Lane.

Δε θα μπορούσε, στις αρχές, όταν ακόμα έτρωγε τις χυλόπιτες ως Κλαρκ Κεντ, να πετάξει μέχρι το μπάνιο της κυρίας και να πάρει το ματάκι του; Πόσοι από εμάς, εάν βρισκόμασταν στην θέση του, δε θα το σκεφτόμασταν και, ας είμαστε ειλικρινείς, δε θα το κάναμε; Είναι μόνο η διαφορά μεταξύ γήινης και εξωγήινης νοοτροπίας ή απλά ο συντηρητισμός ενός κομπλεξικού σχεδιαστή – σεναριογράφου; Δε χρειάζεται να απαντήσετε…

Ευτυχώς, οι δυο αντίπαλες πλευρές για τις οποίες γίνεται τόσος ντόρος δεν είναι απλά οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι δύο όχθες ενός ποταμού ή ακόμα καλύτερα, θα λέγαμε ότι πρόκειται για τις αποχρώσεις του γκρίζου που ενώνουν το Άσπρο και το Μαύρο. Άλλωστε από τον Αυλωνίτη του «Πνεύμα και Ηθική» έως τον «Τζων Μίλτον - Διάβολο» του Αλ Πατσίνο (για να εστιάσουμε μόνο σε κινηματογραφικές περιπτώσεις) τίποτε δεν είναι άσπρο ή Μαύρο, αλλά αποχρώσεις του γκρι, άλλοτε πιο ανοιχτές κι άλλοτε πιο σκούρες.
Στηριζόμενο σε αυτήν την θεματική, την επιλογή μεταξύ καλού ή κακού, ένα ευρηματικότατο RPG έκανε την εμφάνιση του πριν από τέσσερα περίπου χρόνια προσφέροντας μια φρέσκια, χιουμοριστική νότα στο συγκεκριμένο genre. Το FABLE υπήρξε ένα αυτοσαρκαζόμενο game, ειρωνευόμενο παράλληλα και όλη εκείνη την βαριά θεματολογία των υπολοίπων. Με έναν κεντρικό χαρακτήρα που αντιπροσώπευε όλους τους αντίστοιχους άλλων, παρόμοιων παιχνιδιών, (εξ’ ου και το χαρακτηριστικό του όνομα, HERO), έκλεινε το μάτι σε όλους εκείνους που είχαν πλέον βαρεθεί τους μονοκόμματους macho men που κυριαρχούσαν στους υπόλοιπους τίτλους. Εδώ ο ήρωας δε φοβάται όχι μόνο να δείξει την σεξουαλικότητα του (όποιος θυμάται το Secret Haven ξέρει περί τίνος πρόκειται…) αλλά και να προβάλει την… θηλυκή πλευρά του εαυτού του (αν καταλαβαίνετε τι εννοώ…)
Ακόμα και ο μεγαλύτερος ήρωας της Ελληνικής Μυθολογίας, Ηρακλής, πριν ξεκινήσει για τις περιπέτειες του βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι όπου, η Αρετή και η Κακία του ζήτησαν να διαλέξει μονοπάτι. Την επιλογή του την ξέρουμε όλοι (ή τουλάχιστον την φανταζόμαστε), όπως επίσης γνωρίζουμε ότι ο Έλληνας ήρωας δεν κέρδισε και πολλά από αυτήν. Ο αντίστοιχος του FABLE βέβαια, δεν επιλέγει μονοπάτι από την αρχή αλλά αναδεικνύεται σε καλό ή κακό παιδί μέσα από την κάθε του πράξη. Το πρωτοπόρο για το σενάριο χαρακτηριστικό είναι ότι, όποια επιλογή κι αν κάνει ο ήρωας επηρεάζει όχι μόνο τον χαρακτήρα του αλλά και την εμφάνιση του!

Αν μη τι άλλο το FABLE χρωστούσε πολλά από την φρεσκάδα του στον σχεδιαστή του, Peter Molyneux, ο οποίος τέσσερα χρόνια μετά επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, προσφέροντας μας και πάλι δείγματα εκείνης της χρωματιστής πανδαισίας, αναβαθμισμένα πλέον μέσω των σαφώς πιο προηγμένων τεχνολογιών της εποχής. Διαθέτει ένα παρόμοια δομημένο σενάριο που εκτυλίσσεται 500 χρόνια μετά το πρώτο FABLE, και αναπόφευκτα η εποχή έχει υποστεί τις απαραίτητες «βελτιώσεις». Το μεσαιωνικό σκηνικό έχει αντικατασταθεί από το αντίστοιχο του 17ου και 18ου αιώνα και φυσικά ανάλογες είναι και οι αναβαθμίσεις στα όπλα. Μουσκέτα και κουμπούρες είναι πλέον must εξοπλισμός, αλλά μη θεωρήσετε ότι έτσι τα πράγματα γίνονται ευκολότερα… οι αντίπαλοι είναι το ίδιο απειλητικοί!
Λίγη υπομονή μέχρι τις 24 Οκτωβρίου που το sequel του FABLE θα χτυπήσει την πόρτα της Ευρώπης. Τα previews είναι εξαιρετικά και μας έχουν ήδη ανοίξει την όρεξη!

Μια ψηφιακή Σαπουνόπερα

Θρασύς ή αδαής; Άγνοια ή κουταμάρα; Ότι κι αν ισχύει εγώ θα τολμήσω να θεωρήσω το Mass Effect έναν ερωτικό καρπό μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και σαπουνόπερας. Σιγά το νέο θα μου πείτε. Παρόμοιες καταστάσεις βλέπουμε σε όλες τις τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας που παίζονται σε prime time, για να μην αναφερθούμε σε κινηματογραφικά blockbusters ανάλογης θεματολογίας. Σύμφωνοι, αλλά εδώ μιλάμε για video game. Κι όσο κι αν τα σαπουνοπερέ στοιχεία της πλοκής τα έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές στο παρελθόν, δεν τα είχαμε συναντήσει ποτε άλλοτε τόσο έντονα.
Κινδυνεύοντας να θεωρηθώ βλάσφημος από τους λάτρεις του παιχνιδιού (ανάμεσα στους οποίους είμαι κι εγώ, ας μην κρυβόμαστε), τολμώ να πω ότι εάν ζητούσαν από τον Νίκο Φώσκολο να κάνει το: «O Άγνωστος Πόλεμος: the Next Generation» και μάλιστα σε αποκλειστική έκδοση για video game, θα είχε πολλά στοιχεία από το Mass Effect. Για να μπορέσει όμως κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί μου θα πρέπει να γνωρίζει (κομμάτι δύσκολο), να θυμάται (μάλλον απίθανο), ή να έχει ακούσει κάτι σχετικό με το φωσκόλειο πόνημα που γέμιζε τα ασπρόμαυρα μικροαστικά βράδια στην δεκαετία του ’70, μέσα από την κρατική (και μόνο) τηλεόραση.
Αρκετά όμως με τις αναπολήσεις και τους μελοδραματισμούς. Το σύμπαν του (συμπαθέστατου κατά τα άλλα) Νίκου Φώσκολου, όπως και πλήθος άλλων σεναριογράφων – δημιουργών διαθέτει έναν κλασσικό, πλην όμως συμβατικό ήρωα, κατά προτίμηση στρατιωτικό, μπάτσο, δικαστικό ή δημοσιογράφο (μη χειρότερα...), ο οποίος έχοντας σκοπό να κατατροπώσει «το απόλυτο κακό», θα χρειαστεί να περάσει από χίλιες δυο δοκιμασίες, να αντιμετωπίσει πλήθος συνομωσιών και κακόβουλων σχεδίων, να συνάψει ακόμα και ανίερες συμμαχίες για να αναδειχθεί τελικά νικητής, και μαζί με αυτόν όλα εκείνα που αντιπροσωπεύουν την mainstream τάξη πραγμάτων.
Με τον «πρότερο έντιμο βίο», ή αλλιώς με την προϋπηρεσία που διέθετε σε ανάλογους τίτλους, η Bioware έμοιαζε ιδανικός developer για την πραγματοποίηση ενός project σαν το Mass Effect. Ας μην ξεχνάμε, όπως άλλωστε αναφέρθηκε και στο post της περασμένης εβδομάδας ότι η εν λόγω εταιρεία ήταν αυτή που έδωσε ψυχή στo Knights of the Old Republic (KOTOR) εν έτει 2003 αποσπώντας πάνω από 120 βραβεία διεθνώς, και μάλιστα όχι μόνο από τον κλαδικό τύπο. Ακολουθώντας την ίδια συνταγή μας έδωσε το δεύτερο μέρος του KOTOR και το Jade Empire λίγα χρόνια αργότερα. Η διαφορές στο Mass Effect εντοπίζονται καταρχήν στις εκπληκτικές τεχνικές δυνατότητες που διαθέτει και που, πιστέψτε με, θα δώσουν φρέσκια πνοή στην προσωπική σας άποψη περί gaming, ενώ παράλληλα διαθέτει και μια πιο ενήλικη οπτική από τους προκατόχους του.

Απλοποιώντας τα πράγματα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Mass Effect είναι ένα υβρίδιο του KOTOR χωρίς όμως την, παιδιάστικη για μερικούς, Star Wars θεματική του τελευταίου. Εδώ δεν υπάρχει ούτε Δύναμη ούτε Jedi. Οι υπερδυνάμεις βέβαια δε λείπουν, αλλά απουσιάζει η γενικότερη φιλοσοφία που κυριαρχεί στο δημιούργημα του George Lucas. Παράλληλα η όψη αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά των χαρακτήρων ταιριάζει περισσότερο στην ηλικία τους, μιας οι σύγχρονες τεχνολογίες προσέδωσαν στους χαρακτήρες μια πιο ενήλικη και λιγότερο καρτουνίστικη άποψη.
Τι θα ήταν όμως το Mass Effect χωρίς ίντριγκα; Μια Space Opera χωρίς τραγικές προσωπικές ιστορίες, χωρίς δολοπλοκίες και προπάντων χωρίς τον absolute κακό είναι σταφιδόψωμο χωρίς σταφίδες… Όμως μην ανησυχείτε… Το Mass Effect δε θα σας απογοητεύσει στον τομέα αυτό. Ο κεντρικός του χαρακτήρας είναι ένας κλασσικός, all American hero, όχι απλά στρατιωτικός αλλά βετεράνος πολέμου, με πλήθος παράσημα και μετάλλια (σαν κι αυτά που πουλάνε στο Μοναστηράκι) να κρέμονται στο στήθος του. Στο πλάι του μια ομάδα πιστών συντρόφων έτοιμοι να θυσιαστούν για το καλό της αποστολής και του αρχηγού τους, ανάμεσα στο οποίο βρίσκονται βέβαια και θηλυκά μέλη που γλυκοκοιτάζουν τον αρρενωπό αξιωματικό κάνοντας μας να νοιώθουμε ότι αντί για RPG παίζουμε σε Άρλεκιν… Όπως και να έχει όμως, ο Νίκος Φώσκολος και ο ήρωας του, Διαγόρας Βαρτάνης, θα ήταν από τους πρώτους που θα λάτρευαν το Mass Effect!