The Pirate in Me

«Η Πειρατεία σκοτώνει την Μουσική». Σεβαστό αλλά και συζητήσιμο. Η Έφη Θώδη είναι μουσική; ο Κάτμαν κι ο Βας Βας; Και για να μη με πείτε υπερβολικό είναι μήπως μουσική η Έφη Σαρρή ή η Lady Άντζελα; Ε λοιπόν, εάν είναι, τότε καλά ξηγιέται η πειρατεία. Για ποιο λόγο ο εκάστοτε μπαμπάς να είναι υποχρεωμένος να πληρώσει για να αποκτήσει το βλαστάρι του το CD των «Ζουζουνιών»; Ένα CD αποκλειστικά και μόνο για χαβαλέ που το πιθανότερο είναι να μην ακούγεται καν σε λίγες ημέρες από τις χαρακιές που θα έχει επάνω του; Αν αυτή η πειρατεία ψάχνει για μαχαίρι ή άλλο όπλο ας με πάρει ένα τηλέφωνο…
Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει Jack Sparrow ή ένα κοινότυπο sea rat, αλλά ναι, δεν έχω καθόλου ηθικούς φραγμούς όταν πρόκειται για τέτοιες περιπτώσεις. Μεταξύ μας, το μουσικό CD είναι κλινικά νεκρό. Το Internet, ενηλικιωμένο πια, άρχισε να σκάβει το μνήμα και προϊόντα όπως το iPod αναμένεται να βάλουν την ταφόπλακα. Αυτό υπαγορεύει άλλωστε και ο νόμος της εξέλιξης… Το Internet έχει επηρεάσει τις ζωές μας πολύ περισσότερο από ότι αντιλαμβανόμαστε. Τα χρόνια που έρχονται φέρνουν εξελίξεις που θα αλλάξουν λίγο ή πολύ τον τρόπο ζωής μας άλλοτε προς το καλύτερο κι άλλοτε προς το χειρότερο.
Με τα παιχνίδια όμως τι γίνεται; Με τις ταινίες; Μήπως το Internet φέρνει κηδειόχαρτα και στα απανταχού video clubs, που μετά το boost που έφερε το hype του DVD αρχίζουν πλέον να ανησυχούν κι αυτά για το μέλλον; Αν και στην Ελλάδα δεν μπορούμε ακόμα να το συνειδητοποιήσουμε πλήρως, φαίνεται ότι οδεύουμε ολοταχώς προς τα εκεί. Βρισκόμαστε σε φάση μετάβασης του home entertainment, όπου οι rent out και sell through διαδικασίες μεταφέρονται από τα παραδοσιακά σημεία, σε ανεξερεύνητες online περιοχές. Με την πειρατεία να είναι κι εδώ ένα συμπληρωματικό αγκάθι στα κέρδη των εταιρειών παραγωγής ταινιών αλλά και videogames.
Κάθε νόμισμα όμως έχει δύο όψεις. Με ποιο δικαίωμα οι majors του Χόλυγουντ με θεωρούν κορόιδο και μου πασάρουν οποιαδήποτε μπαρούφα σαν «έργο της τέχνης και της διανόησης» (για να χρησιμοποιήσω την αφελή και μάλλον γελοία μετάφραση των Ελλήνων κινηματογραφικών διανομέων); Με τις τιμές των εισιτηρίων να έχουν φτάσει στα €8, sorry αλλά θα κατεβάσω την (όποια) ταινία άμεσα στο PCάκι μου. Κι αυτό ισχύει εξίσου για «καλλιτεχνικές» ταινίες που εκθειάζονται από τους κριτικούς. Είναι κάποιες φορές που ο καταναλωτής καταφέρνει να αντιδράσει.
Κάτι αντίστοιχο γίνεται φυσικά και στην αγορά των videogames. Ίσως όχι τόσο πολύ γιατί οι συνεχείς τεχνικές αναβαθμίσεις προσφέρουν πολύ αξιόλογα προϊόντα που αξίζει κάποιος να πληρώσει κάτι τις παραπάνω για να τα αποκτήσει. Αλλά και πάλι πείτε μου τον λόγο που θα πρέπει να δώσω 60 ευρουλάκια για να αποκτήσω την πατάτα που λέγεται “Legendary”. Έχω δίκιο; Το ξέρω… Και μην ακούσω μπούρδες για κόπους προγραμματιστών που δικαιολογούν την τιμή, γιατί είναι κοινό μυστικό ότι το 40% (και λίγο λέω) του budget ενός τίτλου καλύπτει ανάγκες marketing και επικοινωνίας.
Επειδή όμως ζούμε σε έναν κόσμο που πλέον τα πάντα είναι marketing, εάν ένα παιχνίδι βγει στην αγορά χωρίς επικοινωνιακή υποστήριξη, όσο καλοφτιαγμένο κι αν είναι, τότε δεν έχει τύχη. Πάρτε για παράδειγμα το “Kameo: Elements of Power”, ένα πολύχρωμο 3rd person action adventure, που η εξαιρετική του σχεδίαση και πρωτοτυπία ήταν αντιστρόφως ανάλογη με το marketing budget του, καταδικάζοντας το σε μια άνευρη καριέρα στα ράφια των καταστημάτων.
Για να κάνουμε το ρεζουμέ: ένα παιχνίδι (καλό ή κακό ποσώς ενδιαφέρει) με ευρεία επικοινωνιακή κάλυψη έχει σχεδόν σίγουρη επιτυχία. Παράλληλα όμως έχει και μεγάλο κόστος κάτι που στο τέλος της ημέρας επιβαρύνει τον τελικό αγοραστή. Sorry, αλλά €70 για ένα παιχνίδι θεωρώ ότι είναι too much. Και με τους πειρασμούς (λέγε με torrent) να παραφυλάνε ολόγυρα η απόδοση που δίνεται για την αγορά του έχει φτάσει τουλάχιστον στο 12,00.
Θα μπορούσα να δώσω τόπο στην οργή και να μην αναφερθώ στις κερδοσκοπικές πιτσικουλιές των ντόπιων αντιπροσώπων αλλά δε θα το κάνω. Το “Tomb Raider: Underworld” για PC πωλείται €35 σε βρετανικό ηλεκτρονικό κατάστημα (με free shipping για να μην παρεξηγηθώ) ενώ εδώ το βρίσκουμε €10 ακριβότερα… πώς να μη σε γαργαλήσει το χέρι σου μετά;
Κατανοώ απόλυτα τον κόπο των ανθρώπων (και είναι πολλοί, περισσότεροι από όσους νομίζετε) που εργάζονται για την υλοποίηση ενός προϊόντος τόσο απαιτητικού όσο ένα game. Αρνούμαι όμως να καταλάβω και να συμπαθήσω τους PR specialists και τους Marketers που σώνει και καλά θέλουν να μας περάσουν για super wow ένα (οποιοδήποτε) παιχνίδι που, ακόμα κι αν δεν είναι της πλάκας, στην καλύτερη περίπτωση δεν αξίζει τα λεφτά του. Αρνούμαι να κατανοήσω την λογική του game/brand, όπου η τιμή δε δικαιολογεί ούτε καν τις εργατοώρες που ξοδεύτηκαν για την κατασκευή του. Απλά, στηρίζεται στο μεγάλο brand awareness και στην απήχηση του και βαράει στο ψαχνό…
Αν πάντως κάποιος δε βιάζεται, μπορεί να περιμένει μέχρις ότου η ίδια η αγορά ρίξει την αξία του προϊόντος. Κάτι που βέβαια δεν είναι δυνατό στις περισσότερες περιπτώσεις όπως για παράδειγμα στο Football Manager ή στο PES. Αλλά και πάλι, ποιος ο λόγος να πληρώσεις χρυσό ένα παιχνίδι που δεν έχει παρά βελτιώσεις (λίγες ή πολλές δεν έχει σημασία) από τον προκάτοχο του; συγνώμη αλλά δε με πείθετε… (4/12/2008)

Η Barcelona Είναι Ιδέα! (και ενίοτε παίζει και μπαλάρα!!!)

Merry Christmas!

«Εν αναμονή εορτών και με αγοραστική μανία που σιγοβράζει, τα Χριστούγεννα αποτελούν παραδοσιακά μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να βγούμε από το μικροαστικό μας κουκούλι και να αφεθούμε στα απανταχού καταναλωτικά ατοπήματα». Ιδανική φράση για να περιγράψει μια εορταστική, και δη Χριστουγεννιάτικη, ατμόσφαιρα, αλλά όχι για φέτος. Η οικονομική κρίση, που, ενισχυμένη από τα μαζικά κύματα πανικού που προσφέρουν τα media, πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας σαν σκοτεινός άγγελος, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την πατροπαράδοτη εορταστική μας κραιπάλη.
Με την κρίση λοιπόν όχι απλά να χτυπά την πόρτα αλλά να έχει ήδη περάσει το κατώφλι, οι retailers δεν κοιμούνται και τόσο ευχάριστα. Μια ανησυχία που έχει ήδη περάσει και στους προμηθευτές τους με αποτέλεσμα αναπροσαρμογή των στρατηγικών τους, άλλες φορές σε μικρό και άλλες σε μεγαλύτερο ποσοστό, ανάλογα με τις ανάγκες και τις απόψεις του κοινού. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η Microsoft στην Μεγάλη Βρετανία σε ένα δείγμα 1000 ατόμων, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι καταναλωτές προσανατολίζονται σε αγορές που θα τους κρατήσουν εντός των «οικιακών τειχών» ενισχύοντας το home entertainment fun και περιορίζοντας τις σπατάλες από τα Χριστουγεννιάτικα ξεπορτίσματα. Πιο συγκεκριμένα, κάτι λιγότερο από το 50% των ερωτηθέντων απάντησε ότι στην προσεχή εορταστική περίοδο προσανατολίζεται στην αγορά ενός μόνο δώρου που όμως θα μπορούσε να ικανοποιήσει όλη την οικογένεια. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι περίπου 72% των ερωτηθέντων θα αγόραζε δώρα με «μακροπρόθεσμο ορίζοντα», με άλλα λόγια θα συνέχιζαν να διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον για όλη την επόμενη χρονιά.
Ανάλογα συμπεράσματα φτάνουν συνεχώς στα γραφεία των υπευθύνων κάνοντας τους να αναπτύσσουν ολοένα και πιο επιθετικές επικοινωνιακές στρατηγικές μιας και γνωρίζουν ότι η αγορά θα είναι αυτή που θα αποφασίσει σε τι ποσοστό ο «εκτιμώμενος όγκος» θα μεταβληθεί σε «ακριβή αριθμό» πωληθέντων τεμαχίων. Η Black Friday, η πρώτη Παρασκευή μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών στις Η.Π.Α. είναι η ημιεπίσημη ημερομηνία έναρξης της εορταστικής καταναλωτικής περιόδου, πράγμα που την μεταβάλει άμεσα σε καθοριστικό παράγοντα για το κατά πόσο ο φετινός όγκος πωλήσεων θα ξεπεράσει τον αντίστοιχο περσινό. Αυτή η διαφορά μεταξύ των δύο ετών είναι ένας μόνιμος βραχνάς, αλλά τα στελέχη της αγοράς εμφανίζονται αισιόδοξα και φέτος, παίρνοντας κουράγιο από έρευνες σαν αυτή που αναφέρθηκε παραπάνω.
Όσον αφορά την ευχάριστη έκπληξη που ακούει στο όνομα Wii, τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν όπως αναμενόταν βάσει της μέχρι τώρα πορείας του. Η Nintendo πλέον δεν ανησυχεί για το κατά πόσο οι φετινές πωλήσεις θα ξεπεράσουν τις περσινές αλλά κατά πόσο το παιδάκι της θα σπάσει το ρεκόρ του PS2, το οποίο, στις μέρες της απόλυτης κυριαρχίας του πούλησε 1,76 εκατ. τεμάχια παγκοσμίως μέσα σε μία μόνο εβδομάδα. Ένα ρεκόρ που παρά τρίχα έχασε το 2007 σταματώντας στα 1,46 εκατ. τεμάχια, χάνοντας την ευκαιρία να καμαρώσει δύο προϊόντα της στις αντίστοιχες πρώτες θέσεις (το Nintendo DS κρατάει το σχετικό ρεκόρ στην κατηγορία του με 2,01 εκατ. τεμάχια).
Οι επικοινωνιακές στρατηγικές έχουν πάρει φωτιά όσον αφορά το X360. Όπως βλέπουμε άλλωστε καθημερινά και στους Αθηναϊκούς δρόμους, η κονσόλα της Microsoft με νέα, πολύ προσιτή τιμή βομβαρδίζει καθημερινά τον εγκέφαλο του υποψήφιου καταναλωτή. Φαίνεται ότι η στάση αναμονής που είχε η Microsoft τόσο καιρό στο θέμα της τιμής της βγαίνει σε καλό, μιας και το timing την ευνοεί εξαιρετικά. Σε παγκόσμιο επίπεδο, και για πρώτη φορά μετά την εορταστική περίοδο του 2006, το X360 αναμένεται να ξεπεράσει τον άμεσο ανταγωνιστή του που ακούει στο όνομα Playstation 3. Σε αυτά τα αισιόδοξα μηνύματα έρχεται να προστεθεί και το γεγονός ότι η κονσόλα της Microsoft αναμένεται να έχει θετικά αποτελέσματα μεταξύ ετών για 4η συνεχόμενη χρονιά. Με άλλα λόγια, κοιτώντας την πορεία του X360 από την στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι τώρα, διαπιστώνουμε ότι κάθε χρονιά είναι καλύτερη από την αντίστοιχη περσινή. Άλλο ένα ευεργετικό αποτέλεσμα της μειωμένης τιμής σε αυτή την δεδομένη στιγμή, μιας και παραδοσιακά όλες οι κονσόλες μετά τον 2ο χρόνο κυκλοφορίας τους αρχίζουν την φθίνουσα πορεία. Αντίθετα από ότι συνηθιζόταν μέχρι τώρα από την υπόλοιπη αγορά, το Χ360 αγγίζει τα $200 (τιμή λιανικής) στον 4ο χρόνο, κάτι που αναμένεται να επιμηκύνει την ανάπτυξη του όγκου πωλήσεων.
Με λιγοστούς επικοινωνιακούς άσους στο μανίκι και με τις εξελίξεις να μην είναι αυτές που περίμενε η Sony φαντάζει αρκετά στριμωγμένη. Αν και πέρυσι αναδείχθηκε νικήτρια με βραχεία κεφαλή στην μάχη με την Microsoft, φέτος τα πράγματα φαίνονται δυσοίωνα, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν το Χ360 λανσάρεται με αρκετά χαμηλότερη τιμή. Λάθη στο λανσάρισμα του PS3 έγιναν πολλά και τώρα φαίνεται να πληρώνονται. Επειδή όμως το πληγωμένο θηρίο είναι και το πιο επίφοβο, θεωρώ ότι η Sony, με την εμπειρία που διαθέτει, θα καταφέρει να ανταπεξέλθει παρά τις παγκόσμιες οικονομικές αντιξοότητες.
Οι αναλύσεις και οι εκτιμήσεις είναι καλές αλλά το τι μέλλει γενέσθαι μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Οι επόμενες 4-5 εβδομάδες θα είναι άκρως καθοριστικές για τα οικονομικά αποτελέσματα των 3 μεγάλων παικτών, που λίγο πολύ θα κρίνουν και περαιτέρω κινήσεις στον κλάδο. (28/11/2008)

The Wii Revolution

Happy, happy Birthday! Στις 19 Νοεμβρίου συμπληρώνονται δύο χρόνια από την στιγμή που ο άνεμος του Wii ξεκίνησε να φυσάει στις Η.Π.Α. για να παρασύρει στην συνέχεια τα πάντα στο πέρασμα του. Πέμπτη κατά σειρά κονσόλα της Nintendo, έγινε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η ναυαρχίδα της, φτάνοντας στον αριθμό ρεκόρ των 36,2 εκατ. τεμαχίων και αφήνοντας τους ανταγωνιστές του, X360 και PS3 να τρώνε την σκόνη του. Το Wii, κατόρθωσε να ξεπεράσει γρήγορα και τα νούμερα δύο εκ των προκατόχων του, του N64 και του, μάλλον αποτυχημένου, GameCube, και οσονούπω πρόκειται να περάσει στην ιστορία σαν η πιο επιτυχημένη κονσόλα της εταιρείας, τουλάχιστον μέχρι τώρα…
Η αγορά, εν όψει γιορτών, δείχνει τις ορέξεις της: ήδη κάποια blogs αναφέρονται σε πιθανή έλλειψη της κονσόλας από τα ράφια των καταστημάτων στην επικείμενη Χριστουγεννιάτικη περίοδο, την πλέον καταναλωτική του χρόνου, και προτρέπουν τους καταναλωτές να φροντίσουν εγκαίρως για την αγορά της. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, προειδοποιούν ότι τα πράγματα είναι σαφώς χειρότερα στην περίπτωση του Wii Fitness, παρακινώντας τους καταναλωτές σε άμεση προμήθεια του. Φανταστείτε να μην υπήρχε και οικονομική κρίση…
Η σαφής επιτυχία του Wii έναντι των αντιπάλων του μπορεί να αποδοθεί με πολλές διαφορετικές εκφράσεις, αλλά μπορεί να συνοψιστεί εξίσου καλά και σε μία μόνο λέξη: «Διαφοροποίηση». Αυτό ακριβώς είναι το βασικό του χαρακτηριστικό. Όταν την προηγούμενη δεκαετία το Playstation (1) έκανε την εμφάνιση του, έφερε μια καθολική υπέρβαση σε όλη την αγορά των videogames. Ουσιαστικά, έβγαλε όλους τους τότε πιτσιρικάδες (εμού συμπεριλαμβανομένου) από τις αίθουσες των arcade (κοινώς «ηλεκτρονικών») και τους τοποθέτησε μαζικώς στο σαλόνι, προκαλώντας πλήθος εγκεφαλικών στους δύσμοιρους γονείς. Το νέο μηχάνημα αντικαθιστούσε επάξια (αν όχι καλύτερα) τις ογκώδεις συσκευές που κατοικοέδρευαν στις «αίθουσες ψυχαγωγίας» (sic), προσφέροντας εκδίκηση σε κρύο πιάτο στους Έλληνες πιτσιρικάδες κάτω των 17 που ελέω ηλικιακής απαγόρευσης έμεναν να κοιτούν από τις βιτρίνες τα ηλεκτρονικά αντικείμενα των πόθων τους.
Διαπιστώνοντας ότι το PS1 έφερε νέες, γιγάντιες προοπτικές στην αγορά του home entertainment, οι δύο κολοσσοί, Sony και Microsoft δεν άργησαν να κάνουν το επόμενο βήμα. Από την μια η Sony λανσάροντας μια νέα, βελτιωμένη έκδοση του Playstation, το PS2, κι από την άλλη η Microsoft με το XBOX. Η Nintendo, παραδοσιακός παίκτης στην αρένα των videogames φάνηκε ότι μάλλον δεν μπορούσε να ακολουθήσει, μιας και πιθανότατα σε μια κρίση πανικού λάνσαρε το GameCube, το οποίο, μιας και δεν έφερε ουσιαστικά καμιά ποιοτική υπεροχή, αναγκαστικά προβλήθηκε σαν η «οικονομική λύση». Από την στιγμή όμως που τα τεχνικά του χαρακτηριστικά ήταν σαφώς υποδεέστερα από των ανταγωνιστών του, κι από την στιγμή που οι άλλοι δύο δε φάνηκαν διατεθειμένοι να μπουν σε πόλεμο τιμών, η μοίρα του GameCube ήταν προδιαγεγραμμένη.
Κι ενώ η αγορά άρχισε να συνειδητοποιεί ότι έμπαινε σε μια φάση ωρίμανσης (ρουτίνας θα έλεγα εγώ), με νέες, βελτιωμένες παραλλαγές του ίδιου ουσιαστικά προϊόντος με δεδομένα μερίδια αγοράς για τον κάθε παίκτη, ήρθε το Wii για να τα ανατρέψει όλα… Το νέο «παιδί» της Nintendo έφερε μια επανάσταση. Ίσως όχι τόσο δραστική όσο το PS1 αλλά σίγουρα επανάσταση. Απλούστατα γιατί διαφοροποιήθηκε από τους δύο αντιπάλους του, βάζοντας ξανά την Ιαπωνική εταιρεία στο παιχνίδι, και μάλιστα για τα καλά!
Αναμασώντας την ίδια τροφή, οι Sony και Microsoft δε δημιουργούσαν ουσιαστικά καινούρια προϊόντα, απλά βελτίωναν τα ήδη υπάρχοντα. Με μηδέν διαφοροποίηση όμως το να περιμένεις να παραμείνεις στην κορυφή θα ήταν too much, έτσι δεν είναι; Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι graphic cards των PCs αναβαθμίζονται συνεχώς, και, μιας και οι υπολογιστές βρίσκουν ολοένα και περισσότερο θέση στο σαλόνι μας, η πιθανότητες κάποια στιγμή να χρησιμοποιούνται και ως παιχνιδομηχανές αυξάνονται συνεχώς.
Ακριβώς εκεί μπαίνει στη σκηνή το Wii, δίνοντας βάρος όχι τόσο στα τεχνικά χαρακτηριστικά (που βέβαια παραμένουν σε υψηλότατα επίπεδα) αλλά στο ανεμπόδιστο και χαλαρότατο fun, γιατί ας μην ξεχνάμε, μιλάμε για παιχνίδια… Συν τοις άλλοις, έβαλε μια και καλή τέλος σε όλους τους επικριτές που κατέκριναν τις κονσόλες γιατί «οδηγούσαν την νεολαία στους τόπους της ακινησίας και της τεμπελιάς»… Μόνο και μόνο ένα παιχνίδι τένις στο Wii (για να μην πούμε για το Wii Fit), αποδεικνύει ότι η παραπάνω άποψη είναι πλέον μύθος.
Μέσα από το Wii και τα παιχνίδια του ο παίκτης για πρώτη φορά γίνεται μάρτυρας μιας τέτοιας διαδραστικότητας. Οι κινήσεις του είναι ακριβώς ίδιες με αυτές του χαρακτήρα του στο παιχνίδι και δικαιολογίες τύπου «εγώ το πατάω, αυτό κάτι έπαθε», τείνουν να γίνουν απλά χαριτομενιές… (21/11/08)

Το Χάσμα των Γενεών

Ο «απόμαχος της ζωής», με γκρι
κουστουμάκι και μπορντώ, μάλλινο
γιλέκο κοίταζε κατευθείαν στα ενδότερα του internet cafe. Εκεί που μια παρέα από τέσσερις πιτσιρικάδες, ήταν δεν ήταν 15-16 χρονώ, απασχολούνταν στο ευγενές άθλημα του “Lineage II”. «Ε ρε νεολαία, σου λέει μετά... εγώ στην ηλικία τους...». Μη μου πείτε ότι η εικόνα αυτή δε σας θυμίζει κάτι; Ότι δεν έχει τύχει να βρεθείτε σε ένα παρεμφερές σκηνικό που περιγράφει γλαφυρά το λεγόμενο «χάσμα των γενεών»; Εγώ πάντως έχω γίνει πλειστάκις μάρτυρας σε ανάλογες σκηνές και πιστέψτε με, επειδή δε φημίζομαι για την υπομονή μου, απορώ πως ακόμα δεν έχω αντιδράσει σε αυτές τις παπαρολογίες των επίδοξων τιμητών της σημερινής πιτσιρικαρίας που σε 10-15 χρόνια θα αναλάβει τις τύχες της κοινωνίας.
Η κάθε γενιά μεγαλώνοντας μέσα σε ένα δεδομένο κοινωνικό πλαίσιο, διαμορφώνει ανάλογα χαρακτηριστικά. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι εάν ο συμπαθής κατά τ’ άλλα γεράκος γινόταν 15 χρονών στην σημερινή εποχή θα μελετούσε βάσει του πολυτονικού συστήματος κάτω από μια λάμπα πετρελαίου. Δυσκολεύομαι επίσης να πιστέψω ότι εάν ο πιτσιρικάς του σήμερα έκανε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, δε θα τρελαινόταν στην ιδέα ότι αντί για το google και την Wikipedia θα έπρεπε να ξεσκονίσει ολόκληρους τόμους εγκυκλοπαιδιών για να βρει την απάντηση σε κάποιο πιθανό του ερώτημα. Και στο αντεπιχείρημα ότι μέσα από την έρευνα στις εγκυκλοπαίδειες αναπτύσσεται η δημιουργικότητα και η σκέψη που χάνεται όταν η online αναζήτηση τα προσφέρει όλα στο πιάτο, έχω μόνο να πω ότι ο άνθρωπος, μιας και είναι φύσει δημιουργικό ον, θα χρησιμοποιήσει την ευκολία αυτή ώστε να γλυτώσει χρόνο για να φτάσει κάπου μακρύτερα. Φανταστείτε στις καθημερινές έρευνες που γίνονται για την ανεύρεση κάποιου αντιβιοτικού ο έκάστοτε ερευνητής να χρειαζόταν να ψάξει σε τεράστιες ποσότητες βιβλιογραφίας. Δεν είναι απλούστερο και απείρως λιγότερο χρονοβόρο όταν όλη η πληροφορία βρίσκεται μερικά κλικ μακριά του;
Η σημερινή κοινωνία επίσης δε δίνει περιθώρια ελεύθερου χρόνου. Σε κανένα, και περισσότερο στους νέους. Ο πιτσιρικάς προηγούμενων δεκαετιών, ακόμα και ώς την δεκαετία του ’90, είχε χρόνο και χώρο για παιχνίδι. Εν έτει 2008, και τα δύο αυτά στοιχεία είναι είδη υπό εξαφάνιση. Σχολείο, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, μουσική, και (πιθανότατα) κάποιο άθλημα (για να ξεσκάσει...;), σε συνδυασμό με την συνεχώς μειωμένη ύπαρξη χώρων για παιχίδι κάνουν τον δεκαεξάρη στην κυριολεξία να μας γ... τα λύκεια... (που έλεγε και ο πάλαι ποτέ ανατρεπτικός Σαββόπουλος...). Μόνη διέξοδος το internet. Lineage, WoW, Halo Wars, και πάει λέγοντας...
Το internet έχει και αυτό διττή φύση. Γιν και γιανγκ αν θέλετε. Συμφωνώ ότι κρύβει κινδύνους, τεραστίων διαστάσεων, ιδιαίτερα για μικρά παιδιά. Όταν ο άνθρωπος ανακάλυψε την φωτιά δε βρήκε μόνο έναν τρόπο για να κρατιέται ζεστός και ασφαλής αλλά παράλληλα βρέθηκε μπροστά σε ένα θανατηφόρο όπλο. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι τέτοιο είναι και το internet. Το καλό και κακό συνυπάρχουν. Μένει μόνο να κατορθώνουμε κάθε φορά να τα ξεχωρίσουμε
Υπάρχει όμως σε τελική ανάλυση διαφορά μεταξύ ενός πιτσιρικά του ’50 με έναν σημερινό; Θεωρώ πως όχι. Αυτό που άλλαξε είναι η κοινωνία, προσφέροντας του νέα εργαλεία και μεθόδους για να εξωτερικεύσει αυτό που κρύβει στην ιδιοσυγκρασία και την προσωπικότητα του. Μικρός «έπαιζα» πόλεμο στις αλάνες και στις γειτονιές. Μάτωνα ο ίδιος. Αντίπαλοι μου και σύντροφοι μου συμμαθητές και λοιποί φίλοι. Τώρα η διαδικασία είναι σαφώς πιο ανώδυνη. Δε ματώνω πια ούτε λερώνομαι. Δεν έχω πρόσωπο, γιατί είμαι κρυμμένος πίσω από ένα monitor και επικοινωνώ με ακουστικά και μικροφωνάκι. Η ουσία όμως παραμένει ίδια. Απλά αλλάζουν τα μέσα αλληλεπίδρασης.
Αρνούμαι να μπω στην μηδενιστική άποψη ότι η νέα γενιά είναι ανάξια και άχρηστη. Άλλωστε κάτι τέτοιο εισέπρατα κι εγώ όταν ήμουν εικοσάρης. Η εκάστοτε νέα γενιά φέρνει μαζί της έναν αέρα ριζοσπαστισμού και ανανέωσης. Θέλει αλλαγή. Άλλες φορές την διεκδικεί δυναμικά, άλλες πάλι όχι. Οι σημερινοί βολεμένοι 50άρηδες, πολιτικάντηδες και λοιπά μιάσματα, κάποτε (αυτό)αποκαλούνταν επαναστάτες. Με ποιο δικαίωμα ζητούν αυτοί ευθύνες από τον πιτσιρικά; Με ποιο δικαίωμα η TV Persona ξεφτιλιζει on camera τον 16άρη που δε γνωρίζει τον λόγο εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου όταν το κανάλι που υπηρετεί, κι από το οποίο πληρώνεται αδρά, δεν πρόβαλει τίποτε άλλο από ημίγυμνες αοιδούς και ατάλαντους «καλλιτέχνες»; Αν ψάχνουν να αποδώσουν ευθύνες ας στρέψουν το δάχτυλο πρώτα στα μούτρα τους... (16/11/2008)